Neem voordat u dit stukje leest eerst het woord "ijskoud" in gedachten, en probeer het bijbehorende gevoel zo levendig mogelijk in te beelden....
.... Dankuwel voor deze inspanning, u bent nu klaar om te lezen over (misschien op het ijsduiken na?) de koudste activiteit van DGS van de afgelopen tijd! We schrijven zondagmorgen, 7 maart 2010. We bevinden ons in de Ardennen, waar her en der nog een dun laagje sneeuw ligt. De temperatuur is enkele graden onder nul.
Sommigen hebben zich de avond tevoren alvast moed ingedronken in een gezellig Belgisch chalet, anderen zijn die ochtend vroeg uit Gouda naar Hamoir gekomen. Allemaal vragen we ons af waar we aan beginnen. En waar we aan beginnen, dat is de jaarlijkse afdaling van de Ourthe tussen Bomal en Hamoir!
Het omkleden is bij deze temperatuur even doorbijten geblazen, maar eenmaal verpakt in 14 mm neopreen neemt de lichaamstemperatuur al gauw weer toe. Als sardientjes in een oude Belgische trein worden we daarna van Hamoir naar Bomal gebracht, waar we dan toch echt het water in moeten. Ook dit jaar zijn we weer niet de enigen, er zijn op het oog geschat vele honderden lotgenoten afgekomen op dit Belgische evenement.
Gelukkig hebben onze vrienden van Atlantis een reusachtig opblaasvlot gemaakt. Dit biedt voor de meesten uitkomst, sommigen slagen er zelfs lange tijd in om de schoenen (!) droog te houden. Anderen nemen de afdaling wat serieuzer en gaan lekker ontspannen in het water liggen. En waar dat water vorig jaar nog een heerlijke 3 à 4 graden was, is het nu toch echt een tikkie kouder. De ijspegels hangen van de boomtakken in het water te bungelen, en wie zich de natuurkundeles nog herinnert weet dat het water dan ongeveer 0 graden moet zijn. En dat zal best kloppen, want tegen dat we 1 uur en 40 minuten later het water weer uitkomen is werkelijk iedereen tot op het bot verkleumd, met of zonder Atlantis-vlot.
Direct bij het verlaten van het water wordt een plasticbekertje glühwein aangereikt. Nog niet eens zo eenvoudig om dat aan te pakken met een gevoelloze hand in een neopreen handschoen. Daarna komt het omkleden, inmiddels is er een verkoelende bries opgestoken die dit nog prettiger maakt, vooral om jezelf uit het natte natpak te stropen terwijl je geen enkel gevoel in handen en voeten meer hebt.
Na deze ontberingen maakt de felbegeerde medaille natuurlijk alles goed. En als er dan vervolgens ook nog een complete drive-in catering door Atlantis verzorgd blijkt te zijn kan het feest al helemaal niet meer stuk! Staande bij de vuurkorf keert langzamerhand het gevoel in de ledematen weer terug, en wordt onder het genot van een portie heerlijke nasi en een drankje teruggeblikt op een koude maar geslaagde dag.
Arnoud
